Geluidsmuur

geluidsmuur h2 2.jpg
geluidsmuur.jpg

We leven in een tijd waarin landen hun grenzen aanscherpen: grote groepen mensen uit onveilige landen worden geweerd bij de Europese grenzen en zo belet een nieuw bestaan op te bouwen.

Dönci Bánki concept en regie
Sanne Puijk vormgeving
Noa Olmeijer assistente regie
en productie (stagiaire)
Monique Van den Abbeel spel
Fabio Keerssemeeckers spel

geluidsmuur h2 1.jpg

'Binnen het festivalthema heb ik een bewegingstheaterstuk ontwikkeld, waarmee ik het publiek wil laten ervaren hoe mooi en bijzonder een eerste ontmoeting tussen mensen uit verschillende werelden kan zijn. Wat wordt er gevoeld in de stilte, net voordat het eerste woord wordt uitgesproken?

We leven in een tijd waarin landen hun grenzen aanscherpen: grote groepen mensen uit onveilige landen worden geweerd bij de Europese grenzen en zo belet een nieuw bestaan op te bouwen. President Trump wil een muur bouwen op de grens met Mexico om tegen te gaan dat Mexicanen illegaal Amerika binnenkomen. Engeland treedt uit de Europese Unie, en een van de redenen daarvoor is dat ze minder migranten wil toelaten. Met GeluidsMUUR wil ik tegenwicht bieden aan deze tijdsgeest. Ik wil met mijn stuk juist grenzen doorbreken en muren slechten. Met GeluidsMUUR wil ik het publiek meenemen naar een eerste contact waarbij alles nog nieuw is: de beweging, de eerste stap, een eerste indruk. Zoals een immigrant die voor het eerst voet zet in een nieuw land. Op dát moment is de zintuigelijke ervaring bepalend. Immers, een begin komt direct uit je hart en brengt alles terug tot het basale: reuk, gehoor, zicht. Maar wát als je een van die zintuigelijke waarnemingen mist? Hoe ervaar je dan? Of kun je zien, zonder te zien? Horen, zonder te horen?

GeluidsMUUR speelt op een deel van de voormalige A2/N2, de snelweg door Maastricht, die jarenlang een scheiding vormde tussen stadsdelen. Het verkeer is door de ingebruikname van de tunnel verdwenen. Waar jarenlang dag in dag uit auto's reden, heerst nu stilte. Ondergronds raast het verkeer voort, bovenop de tunnel vormt zich nu langzaam een groen gebied: de groene loper als verbindend element.

Het is aan het begin van de dag als de zon opkomt of aan het begin van de avond wanneer de zon haar laatste licht laat zien. Twee mensen breken steen voor steen hun onzichtbare muur af en reiken naar elkaar; zoeken de menselijkheid in de ander, willen contact. Het is stil. De zintuigen staan op scherp. Ze beginnen aan de ontdekking van de ander en steken een grens over: ze ruiken, horen, voelen en zien, ieder op zijn eigen bijzondere manier. Ze ontdekken samen het begin van een nieuwe herinnering. 
 

geluidsmuur h2 3.jpg geluidsmuur_0011_9.jpg.jpg